Dat ‘mensenrechtenorganisatie’ Amnesty International is verworden tot een een anti-Israëllobbyclub was al voor het bloedbad van 7 oktober bekend. Wie nu naar de website van de organisatie gaat, vindt daar een oproep tot een staakt-het-vuren in Gaza waarbij de 129 Israëlische gijzelaars niet eens genoemd worden. Joodse levens doen er blijkbaar niet toe voor Amnesty, dat door critici steeds vaker ‘Antisemites International’ of ‘Travesty International’ wordt genoemd.
In schril contrast met dit totale desinteresse voor onschuldige slachtoffers staat de bewieroking van de gisteren overleden Palestijnse terrorist Walid Daqqa. Wie het artikel leest dat Amnesty.org aan Daqqa wijdde, zou haast denken dat hij de Palestijnse Mahatma Gandhi of Martin Luther King was. Wij citeren: “Hij was een mentor en onderwijzer voor generaties jonge Palestijnen, onder wie kinderen. Zijn geschriften (…) zijn een verzetsdaad tegen de dehumanisering van Palestijnse gevangenen. “Liefde is mijn bescheiden en enige overwinning op mijn bewaker,” schreef hij eens. Walid Daqqa’s auteurschap achter tralies is een testament van een geest die nooit gebroken is door decennia van opsluiting en onderdrukking.”
Als je een Jood gijzelt, martelt en vermoordt – zelfs als je hem verminkt en zijn ogen uitsteekt voor je hem doodt … Dan zal Amnesty je met trots verdedigen
Tot zover de wereld van Amnesty International, waar de meest wrede terroristen vredesduiven zijn en de levens van hun Israëlische en Joodse slachtoffers geen enkele waarde hebben. Nu naar de realiteit. Walid Daqqa werd in 1986 veroordeeld omdat hij de commandant was van een splintergroep van de terreurbeweging PFLP. Twee jaar eerder hadden leden van zijn groep de Israëlische soldaat Moshe Tamam ontvoerd en vermoord, maar dat laatste niet voordat zij hem martelden en zijn ogen uitstaken. Daarna verminkten zij Tamams lichaam.
Nodeloos te zeggen dat hierover geen woord te vinden is bij Amnesty, Joodse levens tellen voor die club immers niet. Zo worden Israëlische gijzelaars doodgezwegen en sadistische Palestijnse terroristen krijgen een lofzang. Daqqa stierf aan kanker in de gevangenis – waar hij thuishoorde – en daar is Amnesty woedend over, de familie van de doodgemartelde Moshe Taman wordt genegeerd. Net als de 129 mannen, vrouwen en kinderen die al zes maanden door hun Palestijnse bewakers worden vernederd, uitgehongerd, gemarteld en seksueel misbruikt. Maar zoals gezegd, daarover zwijgt Amnesty International in alle talen.
Of zoals de Britse antisemitismeonderzoeker David Collier het op X verwoordde: “Dit is wat ik gisteren opgestoken heb. Als je een Jood gijzelt, martelt en vermoordt – zelfs als je hem verminkt en zijn ogen uitsteekt voor je hem doodt … Dan zal Amnesty je met trots verdedigen. Wat een gestoorde, zieke NGO is Amnesty geworden.”
