Amsterdam huilt

Toen ik de kop ‘Amsterdam huilt’ eens gebruikte boven een commentaar in 2011, kwam dat me op een woedende reactie van de legendarische Gerry Mok te staan. Hoe durfde ik dat lied van Rika Jansen te misbruiken voor een futiliteit? Wist ik niet hoe beladen dat lied was? Hoe niets te vergelijken was met de situatie die ‘Zwarte Riek’ bezong? De enorme leegte die in onze hoofdstad heerste nadat zoveel Joden niet waren teruggekomen uit de kampen en duidelijk werd hoe groot de kaalslag was? 

Ik vraag me af of Gerry nog steeds woedend zou zijn nu ik die kop opnieuw gebruik. Een kop die eigenlijk zou moeten luiden: Nederland huilt. Want er is nogal wat veranderd sinds die uitbrander van Gerry. Met als dieptepunt de laatste weken, met een versjteerde nationale dodenherdenking en Joden die weer fysiek worden aangevallen. Zo zoekt de politie in Amersfoort getuigen die zagen hoe op het Neptunusplein een Joodse vrouw werd aangevallen terwijl zij op weg was naar de supermarkt. Er zijn camerabeelden van. De politie: “Het gaat om twee meisjes van ongeveer 17 jaar, van wie de ene een witte hoofddoek droeg met daarbij een witte jas.” 

Schurkenstaten als Noord-Korea en Iran worden zelfs door studenten geroemd om hun Israëlhaat

Intussen brullen hele volksstammen in de straten dat Gerry’s geliefde Israël moet worden weggevaagd. Dat mag allemaal, want het woord ‘Joden’ is nu vervangen door ‘zionisten’. Talloze media kiezen, ongetwijfeld onder druk van bepaalde maatschappelijke groeperingen, eieren voor hun geld en verdraaien waar mogelijk de feiten zodanig dat de Joodse staat de kwaaiste pier ter wereld is. Schurkenstaten als Noord-Korea en Iran worden zelfs door studenten – je zou denken: toch niet de achterlijksten – geroemd om hun Israëlhaat.

Intussen presteert de NPO het om de opvolger van de uiterst succesvolle, educatieve en bejubelde serie De Joodse Raad met een drogreden naar de prullenbak te verwijzen. Die opvolger, met als titel De terugkeer, zou precies gaan waarover Zwarte Riek zong: wat met de Joden gebeurde ná de oorlog: de kilheid, de onverschilligheid, de hemeltergende gesloten deuren bij voormalige buren en officiële instanties. Ik vraag me af wat de echte reden is geweest voor die weigering door de NPO. Is er misschien gedacht: tja, bij De Joodse Raad konden we tegen die Joden nog een beetje ‘eigen schuld, dikke bult’ zeggen … maar laten we ze vooral niet te veel slachtoffer maken? Of: laten we ze vooral niet te veel aandacht meer geven? Je zou het bijna gaan denken, want die weigering is verbijsterend. Dus ja, Amsterdam huilt.