Hoofdaanklager Karim Khan wil dat het ICC arrestatiebevelen uitvaardigt tegen de Israëlische premier, maar ook tegen minister van Defensie Yoav Gallant en drie Hamasleiders: Gaza-commandant Yahya Sinwar, zijn tweede man Mohammed Deif en Ismail Haniyeh, de internationale leider van de terreurbeweging.
Khan beschuldigt Netanyahu en Gallant van het “veroorzaken van uitroeiing, veroorzaken van hongersnood als oorlogsmiddel, inclusief het tegenhouden van humanitaire hulp en het bewust onder vuur nemen van burgers”. De ICC-beschuldigingen lijken een omdraaiing van de werkelijkheid. Israël neemt maatregelen om het aantal burgerslachtoffers te beperken die geen ander leger in de geschiedenis ooit heeft genomen. Bovendien is er geen sprake van hongersnood in Gaza, juist omdat Israël zoveel humanitaire hulp toelaat voor de Palestijnse burgers in de Strook.
Sinwar, Deif en Haniyeh worden beschuldigd van uitroeiing, moord, gijzeling, verkrachting en seksueel geweld tegen gijzelaars. In theorie kunnen Netanyahu en Gallant nu in alle 124 staten die lid zijn van het ICC aangehouden en naar Den Haag uitgeleverd worden. Of dat ook gebeurt is de vraag. De Soedanese ex-president Omar al-Bashir reisde tien jaar lang de wereld rond, ondanks een arrestatiebevel. Hetzelfde geldt voor Vladimir Poetin. Belangrijk in dit licht is ook dat een aantal cruciale staten geen lid van het ICC is, zoals de Verenigde Staten, Rusland, China en Israël zelf. Maar dat Karim Khan met zijn besluit de wereldwijde anti-Israëlbeweging een belangrijke propagandaoverwinning heeft geschonken, ongetwijfeld onder enorme druk van Afrikaanse en islamitische VN-lidstaten, is moeilijk te ontkennen.
