Stralend

Het begon zo leuk, het live uitgezonden concert in de Ziggo Dome als opening van het jubileumjaar Amsterdam 750. Met Aan de Amsterdamse grachten van Wim Sonneveld en Bloed, zweet en tranen van André Hazes door André Hazes (jr. zet ik er niet bij, want dat schijnt nogal een dingetje te zijn). In het publiek een uitgelaten burgemeester Femke Halsema. Het openingsfestijn leek gezellig te worden en even had ik spijt dat ik ondanks de uitnodiging van de gemeente verstek had laten gaan. Maar vooraf was mij hier en daar iets ingefluisterd en had ik het vermoeden gekregen dat het niet bij een feestje ‘voor alle Amsterdammers’ zou blijven. Dat de aankondiging van Halsema dat de stad dit jaar moest ‘stralen’ en het één groot verbindend jaar moest worden met een korreltje zout moest worden genomen. 

Helaas, ik kreeg gelijk. Want het publiek werd door de zoetgevooisde stem van Daan Schuurmans al meteen voorbereid op wat komen ging: Amsterdammers spraken zich uit, refererend aan de hoofdstad als proteststad. En dus kreeg het publiek zo’n protest door de strot geduwd. Tegen Israël, uiteraard. En – heel slim bedacht – door een zeer bewust gekozen Joods zangeresje van wie ik nog nooit had gehoord, maar het bleek het hippe, puberale dwaallichtje Sophie Straat te zijn, in het dagelijks leven Sophie Schwartz. Ze kwam op in een Palestijnensjaal, brulde teksten als ‘Bang voor communisten, bang voor de islam’, met op het eind, hoe kan het ook anders, een blaadje met daarop geschreven ‘Nederland heeft bloed aan haar [sic] handen’. Beste Sophietje, dat had ‘zijn’ moeten zijn. Voortaan in de klas beter opletten. 

Het bleek het puberale dwaallichtje Sophie Straat te zijn, in het dagelijks leven Sophie Schwartz

Het gejoel in de zaal drong niet door tot presentatrice Marlijn Weerdenburg, want zij vond dat Sophietjes optreden ‘even mooi binnenkwam’. Dahaag, feestje voor iedere Amsterdammer. Later kwam er vanaf de bühne ook nog een ‘Free Palestine’, want geen feest is compleet zonder die kreet. Leden van het publiek die voor de prijzige tickets een ‘verbindend’ avondje verwachtten, kwamen bedrogen uit. Liefhebbers van muziek eveneens, want zij werden op menig valse noot van muzikale aard getrakteerd. 

En dit alles à raison van 2,3 miljoen euro. Maar dan heb je ook wat: een bevolkingsgroep die Amsterdam hielp opbouwen, die vrijwel werd uitgeroeid en daarna door de stad Amsterdam met de nek werd aangekeken, wordt dat nu weer als ze geen Palestijnensjaal dragen. Voor hen is in dit Mokum geen makom meer. Het licht dooft in het ‘stralende’ Amsterdam.