‘Vervelende’ tijden

Vorige week mocht ik een praatje houden voor Joodse Amsterdammers. In de zaal hoofdzakelijk ouderen, jongeren werken immers. Wat opviel was de beplakte glaswand van zeker vijftien meter lang. Daarop allemaal lieve kaarten van wildvreemde Nederlanders die de leden van deze kehille een hart onder de riem staken. Het waren er honderden. Herkenbaar, want ook bij het NIW kregen wij talloze blijken van solidariteit binnen. Daaronder die van leden van Christenen voor Israël. Die organisatie moest deze week opnieuw een schoonmaakbedrijf inschakelen omdat ‘activisten’ klaarblijkelijk nooit van papa en mama hebben geleerd dat je met je takken van andermans spullen dient af te blijven. De gevel van CvI werd ondergekalkt met rode en zwarte verf. Origineel, rood en zwart, een kleurencombinatie die onder nazi’s zeer populair was. 

Sommige academici – u weet wel, mensen die zeggen ervoor te hebben doorgeleerd – denken te weten dat de angst onder deze ouderen hun wordt aangepraat en dat dat helemaal niet nodig is. Met een excuusje natuurlijk. Want zelfs de activistische universiteitsdocente Nadia Bouras gaf toe dat ‘heel veel Amsterdammers van Joodse komaf teruggeworpen zijn naar een periode die heel vervelend voor ze is geweest’. Tuurlijk joh, net zo ‘vervelend’ als een uit de hand gelopen badkamerverbouwing. De hypocrisie druipt ervan af, want Bouras is juist een van de figuren die deze ‘Amsterdammers van Joodse komaf’ op die ‘heel vervelende’ periode terugwerpt. 

Dat antisemitisme iets is van alle tijden, is een dooddoener. Wat nu in onze maatschappij gaande is, is echt wat anders. De massaliteit door alle lagen van de bevolking, dát is het beangstigende. Academici delen in principe hetzelfde gedachtegoed als die van kut-Marokkaantjes die in de nacht van 7 op 8 november op Jodenjacht gingen. Dat gedachtegoed wordt ook gedeeld door columnisten, (voormalig) ambassadeurs, acteurs en actrices en de verkoopster bij de Blokker: “Israël is net als de nazi’s.” En het zit van links tot – in mindere mate  – rechts, van de ‘nieuwe Nederlanders’ tot hun roomblanke buren, van christelijke vervangingstheologen tot islamistische kalifaatdromers. Van grijpgrage ngo’s die uit de subsidiepot willen snoepen tot invloedrijke internationale instanties. Zie bijvoorbeeld het ontslag van de VN-adviseur ter voorkoming van genocide, Alice Nderitu, die het waagde haar collega’s erop te wijzen dat zij het woord genocide misbruikten. 

Het is die massaliteit die de ouderen in onze gemeenschap herkennen en misschien is die heden ten dage nog wel groter dan in het verleden. Van de Blokkerdame tot Sander Schimmelpenninck, ze bereiken het tegenovergestelde. Ze bewijzen hoe belangrijk het is dat Israël als laatste toevluchtsoord voor Joden bestaat.