Dilemma’s en troost

Zou het anders zijn gelopen als op 10 maart tijdens de opening van het Holocaustmuseum niet locoburgemeester Rutger Groot Wassink aan de knoppen had gezeten, maar burgemeester Femke Halsema zelf? Dat is de vraag die je bekruipt na het doorspitten van een kleine tweehonderd documenten die het NIW ontving naar aanleiding van het verzoek dat wij bij de gemeente Amsterdam neerlegden in het kader van de Wet open overheid (Woo), voorheen de Wet openbaarheid van bestuur. Uit appberichten wordt duidelijk dat Halsema zich wel degelijk zorgen maakte over de overstemming van de speeches in de Esnoga door demonstranten buiten. Ze vond dat die het godshuis wel heel dicht waren genaderd. 

Ging het om laksheid? Onderschatting? Of stilzwijgend gedogen van de haatkoren? Achter intenties zullen we nooit komen, maar de reconstructie die wij uit de documenten opmaakten, toont een ongeluk in slow motion. 

En wat te denken van de verkiezingen in Frankrijk die Emmanuel Macron eensklaps uitschreef? Onze analyse toont aan dat Franse Joden voor een enorm dilemma staan: kiezen voor antizionistisch en antisemitisch links? Of voor uiterst rechts met een antisemitisch verleden? Want het vermoeden is dat de partij van Macron de tweede stemronde in de meeste districten niet zal halen.

Uiteraard geen week zonder de oorlog met Hamas. Maandag werd bekend dat Europese artsen daar 200 duizend kinderen willen redden van ‘een zekere hongerdood’. Hongersnood zou al sinds de inval van Israël dreigen. We leven nu eind juni. Daarom de vraag hoe realistisch die voorstelling van zaken is. En als die hongersnood écht dreigt, aan wie ligt dat dan? Er staan talloze containers met hulpgoederen klaar bij de Kerem Shalomovergang tussen Israël en de Strook, een grensovergang die regelmatig door Hamas wordt bestookt, en waarvandaan de distributie in Gaza zelf ook een enorm probleem blijkt te zijn. Niet in de laatste plaats omdat Hamas ‘alles is voor Bassie’ speelt. 

Is er dan niets positiefs te melden? Toch wel. Zo lijken de bezettingen op universiteiten hun beste tijd wel te hebben gehad. Het rondtrekkende activisten-circus wordt steeds kleiner en instellingen maken steeds vaker korte metten met de acties. En laat u niet verblinden door reportages op nationale tv die u willen doen geloven dat grote groepen Joden ‘antizionistisch’ aan het worden zijn. Wellicht is de wens de vader van de gedachte, maar wat columniste Alyssa Pais juist ziet, is dat een groot deel van de Nederlandse Joden in deze crisistijd terugkeert naar onze bronnen en onderling troost zoekt. Vluchten kan niet meer, schuilen kan nog wel. Dicht bij elkaar.