Onlangs verscheen in NRC een opinieartikel met als inleiding: “de ideale Israëlische man, ‘de macho’, is pas op zijn best als hij Palestijnen vermoordt, vernedert, onderdrukt en uitkleedt.” Het leidde tot zestig opzeggingen en stroom aan boze brieven bij de krant. Ondanks grote ophef vanwege het generaliserende karakter en de ongefundeerde theorie over een kwaadaardige en morbide volksperversiteit, kwam er geen retractie en geen excuus. De opinie mocht online blijven staan en staat er nu nog, inclusief het skelet van het bloedsprookje dat duidelijk herkenbaar in de tekst verweven zit. Een magere uitleg van de NRC-ombudsman moest het tevergeefs legitimeren.
Het nieuwe antisemitisme wordt dit genoemd. Maar zo nieuw zijn deze denkbeelden helemaal niet
Het ‘nieuwe antisemitisme’ wordt het ook wel genoemd, antisemitische stereotypen die op het Israëlisch-Palestijns conflict worden geprojecteerd. Maar zo nieuw zijn deze denkbeelden niet. Al eeuwen worden Joden – niet in het minst in het Midden-Oosten – beschuldigd van bloeddorst, van rituele kindermoorden en van het offeren van niet-Joodse baby’s. Ook vandaag krijgen Nederlanders die als Jood herkenbaar over straat gaan nog regelmatig het woord ‘kindermoordenaar’ naar hun hoofd geslingerd. Precies wat Poolse en Russische antisemieten in de 1negentiende en twintigste eeuw zeiden als ze hun pogroms uitvoerden en Joden beroofden, verkrachtten, vermoordden en verjoegen. Ook toen werd gezegd dat Joden nu eenmaal bevrediging zoeken in het bloed van anderen. Zo nieuw is dat antisemitisme dus niet. Maar het staat er wel, in de krant. En het mag er blijven staan, ondanks een stortvloed aan klachten.
En dat, beste lezer, is wel nieuw. In onze samenleving is een gat geslagen in de weerbaarheid tegen Jodenhaat. Ondanks de vele waarschuwingen en het hoge aantal incidenten zijn er redacties die het nieuwe antisemitisme gedogen, een mening vinden die niet zodanig afwijkt van de gangbare morele standaard dat je hem niet in je krant wil hebben. Een mening die met het plaatsen in een grote krant schoon gewassen is, getolereerd wordt, nadat hij decennia in donkere krochten moest worden weggestopt. Een mening die een oud antisemitisch fabeltje weer prominent etaleert van een volk dat vreugde haalt uit de moord op anderen. De moedwillige demonisering van een volk leidt tot haat en geweld tegen degenen die tot dat volk behoren. De redactie verzaakt hiermee haar fundamentele plicht antisemitisme van haar pagina’s te weren.
