Lichtpuntjes

Er hangt een dikke zwarte wolk boven Amsterdam. Wat al jarenlang broeit wordt nu in ‘volle glorie’ zichtbaar. Opgehitst door haatplatforms als Cestmocro en andere antisemitische media, trokken jongeren van Marokkaanse komaf, sommigen ‘Allahoe akbar’ roepend, naar het hart van de hoofdstad om op Jodenjacht te gaan. 

Maandagavond werd op Plein 40-45 een tram in de fik gestoken met zwaar vuurwerk onder de kreet ‘kankerjoden’, terwijl er geen Jood in zicht was, laat staan een Israëli. Ondanks alle theekransjes en dialoogclubjes van de afgelopen jaren mogen fanatieke vertegenwoordigers van die jongeren hun haat vrijelijk uiten en zonder weerwoord de wereld omdraaien op landelijke zenders. Jongeren die toch al antisemitisme met de paplepel ingegoten kregen, weten hun denkbeelden bevestigd. Zeker, die ideeën bestaan ook onder andere groepen, maar die hebben tot nu toe geen Joden in elkaar geramd. 

Iedereen heeft zijn mond nu vol over een integratiecrisis bij ‘scootertuig’ dat vaak al vierdegeneratie-Nederlander is. Maar er is veel meer aan de hand. Deze integratiecrisis gaat gepaard met een peilloos diepe, totaal uit de hand gelopen gezagscrisis. Zie de roomblanke demonstranten op de Dam, nadat die betoging door de rechter was verboden. Alle opgepakte ‘activisten’ werden iets verderop in de stad weer vrijgelaten. Deze gezagscrisis wordt onderbelicht. Maar dat is logisch, want dan moet men naar zichzelf wijzen. Jarenlang halfslachtig beleid, waar geen enkele serieuze consequentie aan wangedrag wordt verbonden, werkt dat in de hand.

Was er over de afgelopen dagen dan helemaal niets positiefs te melden? Zeker wel. Er waren lichtpuntjes. Allereerst de verbluffende snelheid waarmee de Joodse gemeenschap onder leiding van David Beesemer in actie kwam om te redden wat en wie er te redden viel. En dan was er die Nederlander van Tunesische komaf. Rabii Souii hoorde hoe een Joodse vriend vrijdagochtend niet alleen Israëlische supporters naar Schiphol durfde te rijden. Souii twijfelde geen moment, sprong in de auto en schoot te hulp. Hij is uiteindelijk 24 uur in touw geweest om slachtoffers te vervoeren. 

En dan de appjes en telefoontjes die binnenkwamen. Niet-Joodse Nederlanders die wilden helpen. Konden ze iemand van A naar B rijden? Was er medische hulp nodig? Had iedereen voldoende te eten? ‘Ik woon in Friesland, maar als iemand nog een slaapplek zoekt, de deur staat wagenwijd open!” Zo waren er honderden hartverwarmende reacties. Op X, op Facebook, Whatsapp, e-mail en telefonisch. 

Ja, er hangt een smerige, antisemitische deken over Amsterdam. Misschien wel over het hele land. Maar dit is er ook. Laten we dat vooral niet vergeten.