Slagveld

In een van de UvA-demonstrantenappgroepen vroeg een student waarom op maandag het interieur van de universiteitslocatie op Roeterseiland moest worden verwoest. Op filmpjes was te zien hoe in het zwart gehulde jongeren de zaak bewust sloopten. Wist iemand wie die figuren waren? Ze leken een gecoördineerde groep te vormen. Ja, antwoordde een van de actiefste leden op de app, een paar van die personen waren bekend. Een andere activist antwoordde: “Ja, ze staan aan onze kant.” Waarop die actieveling reageerde: “Ze doen fantastisch werk en we zijn zo trots op ze. Ze riskeren hier alles voor.” Zijn woorden kregen veel instemmende hartjes. 

Kortom: slopen mag, want het is voor een rechtvaardige strijd. In ons artikel waarin we een aantal betaalde medewerkers van de UvA noemen die studenten voorgaan in die strijd, lezen we dan ook dat sommigen helemaal geen probleem zien in de vernielingen. Docent middeleeuwse geschiedenis Nathan van Kleij bijvoorbeeld. Hij verklaarde naar aanleiding van het slagveld bij de Oudemanhuispoort cynisch: “Och jee, wat erg – graffiti op een plek die al een poos leegstaat en een nieuwe bestemming krijgt. Dit is geen vandalisme.” Deze man leidt studenten op, is een rolmodel en kreeg zelfs een prijs voor zijn ‘best bruikbare geschiedenisboek voor in de klas.’ 

Van hoogleraar Geert van Dam, voorzitster van het college van bestuur van de UvA, is bekend dat zij zeer sympathiek staat tegenover de activisten. Toch meldde ze dat ze niet meer om de tafel gaat zitten met personen die niet verbonden zijn aan de universiteit. Uit bovenstaande blijkt dat tussen de ‘buitenstaanders’ en de activistische studenten en docenten niet veel licht meer zit. 

Het merendeel van de studenten blijft thuis, maar de antizionistische schreeuwers krijgen de aandacht

Let wel: de landelijke studentenrabbijn Yanki Jacobs relativeerde op Radio 1 de drommen UvA-demonstranten op elegante wijze. Er zijn 46 duizend mensen op een of andere manier aan die instelling verbonden. Het overgrote merendeel blijft dus thuis, maar de antizionistische schreeuwers krijgen de aandacht, was zijn conclusie. Niet alleen in slagveld Amsterdam, maar ook in Groningen en Utrecht.

Voor al die antizionisten nog een educatieve les. Er is een groot verschil tussen zionisten en kolonisten. Zelfs de meest linkse Israëli’s beschouwen zichzelf als zionist, omdat dat woord niets meer betekent dan onderschrijving van het zelfbeschikkingsrecht van Joden. En dat is het eigen land Israël. Dat heeft niets te maken met het steunen van kolonisten op de Westoever of de regering-Netanyahu. Het heeft zelfs niets te maken met het al dan niet goedkeuren van de oorlog in Gaza. Voor degenen die dat Joodse recht niet erkennen heb ik één mededeling: hoe vaak je ook protesteert, hoe hard je ook oproept tot een boycot of etnische zuivering, Joden geven het nooit meer uit handen. Deal with it.