De Nederlandse Jood wil maar één ding: met rust gelaten worden. En dat is precies wat de laatste maanden niet gebeurt. Pro-Palestijnse straatterreur bedreigt Nederlandse Joden. Wat ertegen te doen?
Terreur doet wat terreur beoogt te doen: het zaait angst. Abonnees willen het NIW in een witte omslag ontvangen, Joden halen de mezoeza van de deur, willen alleen anoniem in de pers. En niet alleen Joden buigen voor de terreur, ook cultuurinstellingen en academies doen dat. Kampementen, bivakmutsen en kaffiya’s, vernielingen, intimiderend gedrag en geschreeuw worden gedoogd ‘om erger te voorkomen’.
Eeuwenlang was het consigne voor Joden in de diaspora bijna altijd: kop laag houden, ook onder het geweld van pogroms en maatschappelijke uitsluiting. Joden vluchtten, assimileerden of gingen over tot het christendom. Dat heeft tot aan Tweede Wereldoorlog heel wat Joden zo niet hun ziel, dan toch hun leven gered. Maar in de Shoa werd de onhoudbaarheid van die weg bewezen. Abel Herzberg zei het treffend: “Zonder Israël is iedere Jood een ongedekte cheque.” Mét Israël is dat ingrijpend veranderd. Angst en nederigheid hebben plaatsgemaakt voor trots en onafhankelijkheid. Dat geldt ook nu in het land een foute regering aan de macht is gekomen. Dat beleid mag en moet te allen tijde aan de kaak worden gesteld. Maar het principe van een Joodse staat, waar het jodendom zich vrijelijk kan ontwikkelen binnen een natie die in staat is zich te verdedigen: dat moet voor alle Joden onaantastbaar zijn. Tegen een regelrechte aanval op het bestaan van Israël, zoals nu, moeten we ons met kracht verzetten.
Educatie
Eenduidige leiding is helaas afwezig. Die wordt – voor zover wij kunnen zien – niet gegeven door de rabbijnen, noch door de coördinator antisemitismebestrijding, noch door het Centraal Joods Overleg dat zich lang heeft verscholen achter het hersenspinsel dat Israël en het Nederlandse jodendom volstrekt verschillende entiteiten zouden zijn. Inmiddels lijkt het CJO dat te hebben losgelaten – het Nederlandse jodendom kan met enig zelfrespect blijven bestaan, maar alleen dankzij Israël – maar geeft geen leiding aan actief verzet.
Willen we anoniem blijven of protesteren we hardop als we worden verguisd, tekortgedaan en aangevallen?
Decennialang hebben we ons ingezet voor de dialoog met moslims. Wat heeft dat opgeleverd? En sinds 1945 leren middelbare scholieren over de Tweede Wereldoorlog en antisemitisme. Desondanks vlamt ook vanuit autochtone hoek de oeroude Jodenhaat op, nu vaak verpakt als antizionisme. Zelfs docenten keren zich geregeld openlijk tegen Israël. Het is moeilijk vertrouwen te hebben in dialoog en onderwijs, als de gesprekspartners en leraren Israël en Joden allang hebben veroordeeld.
Zolang we nog niet hoeven te vrezen voor ons leven, gaat het om het redden van onze ziel. Willen we als Joden met trots op onze identiteit onszelf, elkaar en de wereld recht in de ogen kunnen kijken? Of willen we alleen met rust gelaten worden? Vertrouwen we erop dat het Joodse volk toch wel overleeft, ook als wij onze kop laag houden? Willen we anoniem blijven of staan we ons mannetje en protesteren we hardop als we worden verguisd, tekortgedaan en aangevallen?
Verzet werkt
De jongeren die het antizionistische tentenkamp in Amsterdam verstoorden, lieten zien dat ze niet alles pikken. En het kamp werd vrijwel onmiddellijk daarna ontruimd, al hebben ze er wat klappen voor moeten incasseren. Hun actie leert dat we ons moeten verzetten. Dat werkt. Toegeeflijkheid is het laatste wat je moet tonen als je overtuigd bent van de rechtvaardigheid van je zaak. Vrij naar Van Randwijk: “Wie voor terreur zwicht zal meer dan lijf en goed verliezen, dan dooft het licht.”
Zo verenigden de alumni van universiteiten zich en spraken de besturen direct aan op hun verantwoordelijkheid. In reactie daarop lieten de universiteiten weten de banden met Israëlische instellingen niet te zullen verbreken. Scholieren spreken hun leraar tegen, ouders protesteren bij de schoolleiding. Dat geeft zelfrespect. Toen het Concertgebouw een concert wilde schrappen van The Jerusalem Quartet, kwam een golf van verontwaardiging op gang. Vaste bezoekers en de hoofdsponsor tekenden protest aan, terwijl Jules van Hessen meteen een tegenconcert op het Museumplein organiseerde. Hierdoor voelde het bestuur zich gedwongen zijn mening drastisch te herzien. De politie bleek meer dan bereid de veiligheid te garanderen tijdens het concert dat doorgang vond zonder noemenswaardige tegenacties. Dus: actie werkt!
Moedige mensen zoals Jules van Hessen en Lenny Kuhr verdienen hulde voor hun voorbeeld. Net als de alumnigroepen van de universiteiten en al die mensen die hun verontwaardiging hebben laten blijken aan het Concertgebouw. Als we ons zelfrespect willen behouden, moeten we opstaan tegen terreur.
