Stoute schoenen

Maandag werd ik gebeld door een vriendin. Ze moest even wat kwijt. Ik ken haar als een leuk, intelligent mens, aantrekkelijk en met humor. Na een tijd niet gedatet te hebben, had ze toch weer eens haar account geactiveerd bij e-Matching, u weet wel, die datingsite voor ‘hoger opgeleiden’ met de slogan ‘Durft u het aan?’ Nou, mijn vriendin durfde wel. En ja hoor, al snel een reactie van meneer H. Of ze er wellicht iets in zag met de man ergens een drankje te doen. Dat bleek een succes. Het stel in spe praatte honderduit. Er was een, eh … een klik. 

Op naar het tweede afspraakje. Opnieuw leuk. H. maakte al plannen om gezellig met z’n tweetjes in de zomer met zijn oldtimer een toertje door Duitsland te maken. Dat ging een beetje snel, maar zou H. het in het kader van de stoute schoenen gezellig vinden eens een hapje bij haar te eten? H. ging daar enthousiast op in, want de vlindertjes fladderden inmiddels vrolijk rond. Kortom, mijn vriendin maakte zich nog mooier dan ze al is en kookte er die middag op los. 

Op het afgesproken uur zwiepte haar voordeur open, maar al snel bleek er van enige romantiek niets meer over. 

H. was tot over zijn oren verliefd, biechtte hij op. Daarom had hij haar maar eens gegoogeld. En zo had hij ontdekt dat ze Joods was. Niet alleen dat, ook nog eens een zionist! Wat zij daar precies onder verstond, bleek voor H. niet relevant. Want, zei hij: “Je bent Joods, een zionist.” Dus, daar kwam het: “Een kindermoordenaar!” Daarna jammerde H. met enig gevoel voor pathos dat hij het er moeilijk mee had, hij was toch echt verliefd. Maar een zionist? Nee, dat kon hij toch niet voor zichzelf verantwoorden. Je zou bijna mede-lijden met hem krijgen. U begrijpt, van de dis kwam niets meer. “Het vervelendst vind ik dat hij nu al mijn gegevens heeft, mijn telefoonnummer en mijn adres. Dat geeft mij een onveilig gevoel,” vertelde mijn vriendin.

Het is zomaar een anekdote van de manier waarop de oorlog tussen Israël en Hamas doordreunt in het dagelijks leven. Er zijn er veel meer, ernstiger ook. Mede dankzij de ophitsing door sommige media, activisten, studenten en politieke partijen worden Joden, excuus: zionisten, afgeserveerd als onmensen. Juist door die partijen die hun mond vol hebben van ‘inclusie’, ‘verbinding’ en ‘dialoog’. Als puntje bij paaltje komt, zijn zij het die uitsluiting cultiveren.