Betrayed, verraden, kopte de rechtse New York Post vorige week in reactie op het bericht dat de VS weigert toegezegde ladingen munitie naar Israël te sturen.Daarmee bestraffen de Amerikanen het IDF-offensief tegen Rafah. Maandenlang had Washington gewaarschuwd voor consequenties als Israël toch een offensief tegen het laatste bolwerk van Hamas in de Gazastrook zou beginnen. De reden, althans formeel: de angst dat zo’n aanval onaanvaardbare burgerverliezen zou veroorzaken. Rafah zit immers vol met vluchtelingen uit andere delen van Gaza en zij zouden het slachtoffer van een ‘humanitaire ramp’ kunnen worden door de gevechten in de stad.
Even los van het feit dat die ramp al sinds 8 oktober voorspeld wordt en steeds maar uitblijft, mogen de protesten van de regering-Biden zonder meer als krokodillentranen gekwalificeerd worden. Net als elke westerse hoofdstad, negeert Washington de daadwerkelijke ramp (lees: genocide) die zich in Soedan voltrekt volledig. Bovendien heeft de steeds bredere kloof tussen de Amerikaanse president en de Israëlische premier akelig weinig met humanitaire overwegingen te maken. Bidens weigering zware bommen te leveren, heeft eigenlijk maar één reden: zo paait hij de moslimkiezers in de cruciale swingstate Michigan. Als de Democraten die niet winnen in november, kunnen zij het presidentschap vergeten en zal hun nachtmerrie van nog eens vier jaar president Trump werkelijkheid worden.
Woede en ontzetting
Om dat schrikbeeld te voorkomen, wil Biden Israël wel onder de bus gooien. Daarbij toont de president zich naast een onbetrouwbare bondgenoot ook een meester van het politieke spel. Zijn weigering bommen te leveren kwam kort nadat het Congres met steun van veel Republikeinen een enorm pakket had aangenomen voor militaire hulp aan Oekraïne, Israël en Taiwan. Als de Republikeinen hadden geweten dat de regering een week later opeens de levering van munitie aan Israël zou opschorten, hadden zij nooit met dat pakket ingestemd. De invloedrijke Republikeinse senator Lindsey Graham kookte van woede toen hij minister van Defensie Lloyd Austin ter verantwoording riep: “U wilt Israël vertellen hoe het oorlog moet voeren, terwijl hun buren de Joden willen vermoorden?”
Het ‘verraad van Biden’ leidt uiteraard ook in Israël zelf tot grote ontzetting. Benjamin Netanyahu scoorde punten op rechts door de Amerikaanse dreigementen te trotseren en toch Rafah binnen te trekken. “Als het moet, vechten we met onze vingernagels,” was zijn reactie toen Amerika weigerde de noodzakelijke zware bommen te leveren. Het levert Bibi voor de zoveelste keer in zijn carrière een comeback in de peilingen op, maar uiteindelijk wordt de soep nooit zo heet gegeten. Biden kan het zich niet veroorloven te ver te gaan en de stemmen van de Amerikaanse Joden – en hun campagnedonaties – op het spel te zetten. Dus wordt het conflict tussen Washington en Jeruzalem aan beide zijden gede-escaleerd: het zou maar om één niet-geleverde lading munitie gaan en die beslissing was slechts ‘voorlopig’.
‘Als het moet, vechten we met onze vingernagels’
Bovendien is de aanval op Rafah niet het grootscheepse offensief waarvoor de Amerikanen waarschuwden, maar ‘beperkt’ in omvang, meldde het Pentagon. Of de Palestijnen in die stad het daarmee eens zijn, valt te bezien. Begin deze week hadden al een geschatte half miljoen Gazanen het Hamasbolwerk ontvlucht. Na de stok van opgeschorte wapenleveranties, houdt Washington Israël nu een wortel voor: als de IDF afziet van een echt offensief tegen Rafah, delen de Amerikanen inlichtingen met Jeruzalem over de verblijfplaats van Hamasleider Yahya Sinwar.
Een storm in een glas water dus? Allesbehalve, want de relatie tussen Biden en Netanyahu is ernstig verstoord. Ook in eigen land liggen de premier en zijn regering zwaar onder vuur. Zozeer zelfs, dat de vieringen van Jom Hazikaron (de Israëlische dodenherdenking) en Jom Haätsmaoet (Bevrijdingsdag) eronder leden. Overal waar leden van Bibi’s regering of coalitiepartijen zich vertoonden werden zij luidkeels uitgejoeld door familieleden van de gijzelaars in Gaza en hun sympathisanten. Een grote groep Israëli’s verliet demonstratief de nationale begraafplaats op de Herzlberg in Jeruzalem toen de premier er op Jom Hazikaron het woord nam. Anderen scandeerden ‘Jij nam mij mijn kinderen af’. Dat lijkt nogal een omkering van de werkelijkheid, maar op zijn minst toont het dat de interne kloof in de Joodse staat misschien wel groter is dan die met Israëls belangrijkste en – normaal gesproken – betrouwbaarste bondgenoot.
