Verslagenheid

De verschrikking van een oorlog, zeker een asymmetrische, werd deze week benadrukt toen bekend werd dat vlak voordat ze door het Israëlische leger zouden worden bevrijd, zes gijzelaars in Rafah standrechtelijk waren geëxecuteerd door Hamas. Als morbide marteling van de nabestaanden zette Hamas bovendien filmpjes met de laatste woorden van de gegijzelden online. Het is begrijpelijk als u die niet heeft willen zien: we zagen zes volledig uitgemergelde, uitgeputte en gepijnigde mensen in totale wanhoop. 

Over asymmetrische oorlogsvoering lijken velen de basis uit het oog te verliezen. Van terroristische organisaties is bekend dat ze zich aan geen enkele regel van het oorlogsrecht houden, dus plegen ze gruwel op gruwel, niet in de laatste plaats tegen de eigen bevolking die ze in hun fanatisme gewillig opofferen voor hun doodscultus. 

Dat staat in schril contrast met het Israëlische leger, dat weet dat de hele wereld bij iedere stap over de schouder meekijkt, klaar voor een beschuldigende vinger. Ongetwijfeld maakt de IDF fouten in deze meest gecompliceerde manier van oorlogsvoering, zie alleen al het aantal soldaten dat is omgekomen door eigen vuur. En het is legitiem om te twijfelen aan de motieven van Jeruzalem deze oorlog voort te laten duren. Over de motieven van Hamas, dat ook tegen de eigen bevolking geen enkele scrupules heeft, klinkt geen enkel woord van kritiek. 

Onverteerbaar is dat Israël door ‘experts’ gelijkgesteld wordt aan Hamas

Wat onverteerbaar is, is dat Israël door ‘experts’ gelijkgesteld wordt aan Hamas. De moorden die de terreurorganisatie pleegt, lijken simpelweg ter kennisneming aangenomen te worden. De schouders worden erover opgehaald. Deze commentatoren zijn medeverantwoordelijk voor de gedachte dat Hamas die oorlog, die het zelf begon, maar moet winnen. Een dodelijke korte-termijngedachte, omdat zo’n scenario niet alleen grote gevolgen zal hebben voor Israël, maar voor de rest van de westerse wereld. Iran en Rusland lachen in hun vuistje.

Intussen wordt in Nederland in onze gemeenschap gerouwd om de geëxecuteerden. Zoals bij Maccabi, waar een van de teams zich het lot van Eden Yerushalmi extra aantrok. De verslagenheid na het bericht van haar moord was bij hen enorm. 

Net als deze oorlog zijn ook de verslaggeving en verontwaardiging over dit conflict asymmetrisch. En wij weten helaas aan welke kant die kafkaëske houding zich bevindt.